Bericht
door LadyTroy » 08 feb 2012, 16:05
Toen ik een pup was, amuseerde ik je
met mijn gekste streken en maakte ik je
aan het lachen.
Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal
kapot gekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes
werd ik je beste vriend.
Als ik "stout" was, schudde je met je vinger
naar me en vroeg me "hoe kon je?",
maar dan gaf je weer toe en rolde je me
op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer
dan verwacht omdat je het vreselijk druk had,
maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt.
Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus
tegen je aanschurkte en dat ik naar je
diepste geheimen- en dromen luisterde,
en ik kon me geen beter leven voorstellen.
We maakten lange wandelingen
en renden door het park, maakten ritjes in de auto,
stopten om een ijsje te kopen
(ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs
is slecht voor honden", zei je)
en ik deed lange dutjes in de zon
en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk
en je carriere besteden, en meer tijd
aan het zoeken van een menselijke partner.
Ik wachtte geduldig op je, troostte je
als je gekwetst of teleurgesteld was,
gaf je nooit op je kop als je een verkeerde
beslissing nam en sprong vrolijk in het rond
als je thuis kwam.
En toen werd je verliefd.
Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens".
Toch verwelkomde ik haar in het huishouden,
probeerde haar genegenheid te geven
en gehoorzaamde haar.
Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.
Toen kwamen de menselijke baby's
en ik deelde in je opwinding.
Ik was gefascineerd door hun roze huidjes,
hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen.
Alleen maakte jij en zij je zorgen
dat ik ze pijn zou doen,
en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer
verbannen, of naar de bench.
Oh..., ik wilde zo graag van ze houden,
maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend.
Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf
op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen,
onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op m\n neus.
Ik hield van ze en van hun aanraking
jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam
en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd
als het nodig was geweest.
Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde
naar hun zorgen en geheime dromen,
en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen
of je een hond had, je een foto van mij uit
je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde.
De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja"
en veranderde van onderwerp.
Ik was van "jouw hond" verworden
tot slechts "een hond", en iedere euro
die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carriere kans in een andere stad,
en jij en je gezin verhuizen naar een appartement
waar geen honden toegestaan zijn.
Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin",
maar er was een tijd dat ik je enige "gezinslid" was.
Ik was blij en opgewonden over de autorit,
tot we bij het dierenasiel stopten.
Het rook naar honden en katten, naar angst,
naar hulpeloosheid. Je vulde de paperassen in
en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis
voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op
en keken je meewarig aan.
Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond
van middelbare leeftijd, zelfs voor een met "papieren".
Je moest de vingertjes van je zoon
van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde
"Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!".
En ik maakte mij zorgen om hem,
en over wat je hem hiermee bijbracht
over vriendschap en trouw, liefde en
verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven.
Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd,
je vermeed het mij in de ogen te kijken,
en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen.
Je moest nog een deadline halen en ik nu ook.
Na je vertrek zeiden de twee aardige dames
dat je waarschijnlijk al maanden
wist dat je zou verhuizen, en dat je geen poging
had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden.
Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je".
Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht
als mogelijk is met hun drukke bezigheden.
Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen
heb ik geen trek meer.
In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam
naar het hek, hopende dat jij het was.
Dat je van gedachten was veranderd.
Dat dit allemaal een nare droom was.
Of hoopte ik tenminste dat het iemand was
die medelijden met me had, die me zou redden.
Toen ik me realiseerde dat ik niet op kon tegen
die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes,
die geen idee hadden wat hen te wachten stond,
trok ik me maar terug in het verste hoekje van
mijn kennel en wachtte af.
Ik hoorde haar voetstappen
toen ze me kwam halen aan het eind van de dag,
en ik liep met haar terug de gang door
naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer.
Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren
en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken.
Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren,
maar ook voelde ik een zekere opluchting.
De "gevangene van de liefde" was aan het einde
van haar dagen gekomen.
Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen.
De last die zij moet torsen is zwaar,
dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde.
Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot
terwijl een traan over haar wangen gleed.
Ik likte haar hand op dezelfde manier
als ik altijd bij jou deed om je te troosten,
al die jaren geleden. Met grote vaardigheid
liet ze de injectienaald in mijn ader glijden.
Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof
die zich door mijn lichaam verspreidde,
ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen
en fluisterde "hoe kon je?".
Misschien begreep ze mijn hondentaal,
want ze zei "het spijt me zo".
Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit
dat het haar taak was ervoor te zorgen
dat ik naar een betere wereld ging,
waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden,
of voor mezelf zou moeten zorgen een plaats
van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan.
Met het laatste beetje energie dat ik nog had,
probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen
dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was.
Ik dacht aan jou, lieve baas.
Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.
Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen!
Een opmerking van de auteur:
Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen
van "Hoe kon je?", zoals bij mij toen ik het schreef,
dan komt dat doordat het een samenstelling is
van de verhalen van miljoenen huisdieren die
ieder jaar in asiels over de hele wereld sterven.
Iedereen mag het verhaal verspreiden voor
niet-commerciele doeleinden,
zolang de auteur wordt vermeld.
Gebruik dit verhaal om mensen voor te lichten.
Vertel mensen dat een huisdier in huis nemen
een belangrijke beslissing is, en dat dieren
onze liefde en zorg verdienen.
Dat een huisdier je eigen verantwoordelijkheid is,
en een huisgenoot voor jaren.
Je krijgt er zoveel liefde en trouw voor terug!
Tonnie